جناب یاسرعزیز
در شگفتم که چه سان فراز می روی و فرود می آیی.عاشورا را حماسه می خوانی و... وهم داستانی برای تخدیر مردم!
این کدام عاشوراست و آن دگر کدام؟
اندکی در تعابیر خود تامل کن.
یاسر: امیر مهدی عزیز! نکته دقیقا همین‌جاست. ما با عاشورایی طرف‌ایم که هم بیداری‌بخش بوده و هم عامل تخدیر. ما با عاشورایی چل‌تکه مواجه‌ایم. چه کسی می‌تواند ادعا کند که حادثه‌ی عاشورا هیچ وقت تخدیر آفرین نبوده. این وجه آفاقی قضیه بود از این گذشته من سعی کردم برداشت انفسی خودم را بی تفسیر روی نوشته بیاورم. در من برداشت‌هایی بس متضاد از عاشورا هست (واین وجه انفسی قضیه است).من روایت‌کننده‌ای چل‌تکه‌ام. پس روایت‌ام از حادثه‌ای که آن نیز چل‌تکه است چل‌تکه اندر چل‌تکه خواهد بود و تازه نیمی از پاره‌ها را ممیزی کردم و نیاوردم.

سلام
من خیلی متعجبم
مرید امجد بودن
با اداهای شما جور در نمی آد
می دونید
یه جورایی پارادوکسیکاله
...
یاسر: اتفاقا دقیقا درست فهمیده‌اید در عین حال پارادوکسیکال بودن خیلی بهتر است از این که آدم اهل دل و باطنیان را در قالب طنز به سخره بگیرد. ضمن این‌که منظور شما از ادا را نمی‌فهمم. ایا منظورتان این است که این‌ها واقعی نیست و نمایشی است؟

باسلام از زمانی که به منزل نو رفته ای تماسی با هم نداشته ایم.مطلب اخیرت من را به یاد سال هایی انداخت که بیشتر با هم محشور بودیم.این که نوشته هایت گاهی باعث شوکه شدن خواننده هایت می شود برایم جالب است و البته کمی خنده دار.بعضی از اظهار نظر هایت را قدری شتاب زده می دانم ولی سبک نگارش و نوع نگاهت را در مجموع تحسین می کنم.موفق باشی
یاسر: جناب نمازی عزیز! خوب کردی یادم کردی من هم یادت هستم. شماره تلفن من همان است که بود شما با درس و بحث چه میکنی؟ به پایاننامه رسیدی؟ بازهم یاد آر زشمع نیم مرده یاد آر!